Jubileusz – Zaproszenie

Program Misji

 M I S J E   P A R A F I A L N E

Przewodniczy ks. dr Piotr Baraniewicz
Wiceoficjał Sądu Biskupiego w Przemyślu
30. 09. 2018 r. – NIEDZIELA
„Co oznacza wpatrywanie się w Jezusa”
08.00 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
10.30 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
15.30 – Nabożeństwo: Koronka do Bożego Miłosierdzia o pokój na świecie.
16.00 – Msza święta z nauką ogólną, a po Mszy świętej nauka stanowa dla małżeństw.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
01. 10. 2018 r. – PONIEDZIAŁEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w drugim człowieku”
DZIEŃ MODLITWY ZA BLIŹNICH ŻYJĄCYCH I ZMARŁYCH
08.00 – Msza święta z nauką misyjną dla wszystkich.
09.30 – Spotkanie misyjne dla uczniów Szkoły Podstawowej – klasy: 0 – VI.
11.00 – Spotkanie misyjne dla uczniów: Szkoła Podstawowa – klasy: VII-VIII i III Gimnazjum.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta w intencji wszystkich zmarłych parafian z nauką misyjną i procesją na cmentarz (przynosimy znicze)
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
02. 10. 2018 r. – WTOREK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w cierpiących”
DZIEŃ MIŁOŚCI BLIŹNIEGO
08.00 – Msza święta z nauką misyjną dla wszystkich – sakrament namaszczenia chorych.
09.30 – Odwiedziny obłożnie chorych w domach.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole:  w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 –  Msza święta z nabożeństwem uwielbienia i uzdrowienia.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
03. 10. 2018 r. – ŚRODA
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze
w modlitwie, poście i jałmużnie”
DZIEŃ MOCNEGO ODNOWIENIA DUCHOWEGO
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
04. 10. 2018 r. – CZWARTEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w miłosierdziu”
DZIEŃ SPOWIEDZI MISYJNEJ
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich i nabożeństwem pokutnym.
Spowiedź święta: 09.00-11.00
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach,  miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
  Spowiedź święta: 15.30-17.30
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta z nauką ogólną – zaproszeni wszyscy małżonkowie z dziećmi.
21.00 – Apel Jasnogórski w Kościele – zaproszeni wszyscy parafianie.
05. 10. 2018 r. – PIĄTEK
„Wpatrzeni w Jezusa – odkrywamy Jego oblicze w nas samych i Maryi”
ZAKOŃCZENIE MISJI ŚWIĘTYCH
08.00 – Msza święta z nauką dla wszystkich.
12.00 – Modlitwa rodzinna w domach, miejscu pracy, szkole: w intencjach Kościoła – Anioł Pański…
17.30 – Nabożeństwo październikowe.
18.00 – Msza święta dla wszystkich. Odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych.
INTRONIZACJA KRZYŻA MISYJNEGO
(przynosimy krzyże)
Możliwość uzyskania odpustu zupełnego

Pielgrzymka do Chłopic

27_big

15. 09. 2018 r. (sobota)

07.00 – Wyjście na pielgrzymi szlak z kościoła p.w. św. Józefa w Muninie
08.30 – Kawa i herbata (z własnym prowiantem) przy plebani w Morawsku
10.30 – Msza święta w sanktuarium w Chłopicach
11.30 – Kawa i herbata (z własnym prowiantem) w Chłopicach
12.15 – Droga Krzyżowa obok Sanktuarium w Chłopicach
13.30 – Powrót do Muniny

Odpust Parafialny

mb

UROCZYSTOŚCI ODPUSTOWE

MUNINA 2018

Piątek – 31. 08. 2018 r.
16.30-17.30 – Spowiedź święta
18.00 – Msza święta
  Niedziela – 02. 09. 2018 r.
08.00 – Msza święta – prymaria
11.30 – Suma odpustowa i procesja 
16.00 – Msza święta popołudniowa
Sumie odpustowej przewodniczy
i kazania odpustowe głosi Ks. prał. Józef Trela

 

Modlitwa Ojca Świętego Jana Pawła II
Dziewico Najświętsza,
bądź Pocieszycielką jedyną Kościoła,
Tą, która kocha i która wspiera.
Pociesz lud, który Cię kocha i czci,
rodziny, wszystkich utrudzonych, cierpiących,
zranionych na ciele i na duszy,
żyjących w sytuacjach dramatycznych.
Pociesz młodych, zwłaszcza tych,
którzy w wyniku bolesnych okoliczności
są opuszczeni i rozczarowani, tych wszystkich,
którzy odczuwają w sercu silną potrzebę miłości,
altruizmu, dawania siebie,
którzy rozwijają wzniosłe ideały
w pracy duchowej i społecznej.
O Matko Pocieszenia,
pociesz wszystkich, spraw by wszyscy pojęli,
że tajemnica szczęścia leży w tym,
by iść za Twym Synem, Jezusem.
Amen!

Pielgrzymka

Termin: 13-14. 10. 2018 r.

Cena:  390  zł

1. DZIEŃ – 13. 10. (sobota)
ROSTKOWO, PRZASNYSZ, GIETRZWAŁD, PŁOCK
Zbiórka uczestników pielgrzymki na parkingu przy kościele w Muninie o godz. 00.30 i wyjazd w kierunku Gietrzwałdu (ok. 600 km). Po drodze przyjazd do Rostkowa – miejscowości, w której urodził się św. Stanisław Kostka – Msza św. Następnie przyjazd do Przasnysza i nawiedzenie kościoła pw. św. Wojciecha, gdzie św. Stanisław Kostka został ochrzczony. Przejazd do Gierzwałdu. Spotkanie z księdzem przewodnikiem i zwiedzanie Sanktuarium, spacer do cudownego źródełka. Wyjazd do Gniezna. Po drodze postój w Płocku i nawiedzenie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia (w budowie). Przejazd na miejsce zakwaterowania. Obiadokolacja.
2. DZIEŃ – 14 .10. (niedziela)
GNIEZNO
Śniadanie, wykwaterowanie. Msza święta. Spotkanie z przewodnikiem i zwiedzanie: Katedry pw. Wniebowzięcia NMP – najważniejszy zabytek miasta, w którym znajdują się relikwie św. Wojciecha; Drzwi Gnieźnieńskie – bezcenny zabytek sztuki romańskiej, ilustrujący sceny z życia św. Wojciecha. Spacer gnieźnieńską Starówką. Obiad. Wyjazd w drogę powrotną około godziny 15.00. Przyjazd do Muniny i zakończenie pielgrzymki około północy.
CENA ZAWIERA:
  • zakwaterowanie: 1 nocleg w hotelu Stara Kamienica w Gnieźnie;
  • wyżywienie, jak w programie: 1 obiadokolacja, 1 śniadanie, 1 obiad;
  • transport: autokar z uchylnymi siedzeniami, klimatyzacją, video, WC;
  • ubezpieczenie NNW
  • opiekę pilota.
CENA NIE ZAWIERA:
  • dopłaty do pokoju jednoosobowego – 80 pln/os.;
  • wydatków indywidualnych;
  • ofiar podczas Mszy św.
WAŻNE:
  • 390 zł. obowiązuje przy pełnym stanie, czyli 48 uczestnikach;
  • program jest ramowy, zastrzegamy sobie możliwość zmian w programie.
ZAPISY U KS. PROBOSZCZA Z MUNINY
WPISOWE 100 ZŁOTYCH
Wyjazd organizuje Biuro Podróży Matteo Travel

Wniebowzięcie NMP

 wniebowziecie 2Siedem rzeczy, które katolik powinien wiedzieć
o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny

 

  1. Dlaczego Matka Boża została zabrana z duszą i ciałem do nieba? Z kilku powodów – jako pozbawiona zmazy pierworodnej Maryja nie podlegała władzy śmierci. Poza tym była najściślej z ludzi zjednoczona z Synem, niepodobna więc, aby została od Niego oddzielona ciałem po zakończeniu ziemskiego życia. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to w pewien sposób także uczestnictwo w Zmartwychwstaniu Chrystusa i antycypacja naszego zmartwychwstania.
  1. Czy musimy wierzyć w Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny? Tak, fakt ten stanowi dogmat Świętej Wiary katolickiej, nie jest zatem podany wiernym, jako dobrowolny (jak choćby wiara w objawienia prywatne). Formalnie dogmat został ogłoszony stosunkowo niedawno – przez papieża Piusa XII, 1 listopada 1950 r., w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus: „…powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy, jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej”.
  1. Czy katolicy wierzyli w Wniebowzięcie przed rokiem 1950, skoro dogmat został ogłoszony niedawno? Oczywiście, to jedno z najstarszych świąt maryjnych w Kościele! Przekonanie o tym, że Pan Jezus nie pozostawił ciała swojej Matki na ziemi, ale je uwielbił, uczynił podobnym do swojego ciała w chwili zmartwychwstania i zabrał do nieba, było powszechnie wyznawane w Kościele katolickim. Cesarz Maurycy (582-602) polecił obchodzić na Wschodzie w całym swoim państwie w dniu 15 sierpnia osobne święto dla uczczenia tej tajemnicy. Święto musiało więc istnieć lokalnie już wcześniej, przynajmniej w V wieku. W Rzymie istnieje to święto z całą pewnością w wieku VII. Wiemy bowiem, że papież Sergiusz I (687-701) ustanowił na tę uroczystość procesję. Papież Leon IV zaś dodał do tego święta wigilię i oktawę.
  1. Czy Wniebowzięcie świętują wyłącznie rzymscy katolicy? Nie – świętują również Ormianie, którzy od uroczystości Wniebowzięcia rozpoczynają nowy okres roku liturgicznego. W liturgii abisyńskiej, czyli etiopskiej, w tę uroczystość Kościół śpiewa: „W tym dniu wzięte jest do nieba ciało Najświętszej Maryi Panny, Matki Bożej, naszej Pani”. 15 sierpnia obchodzą pamiątkę tej tajemnicy również Chaldejczycy, Syryjczycy i maronici. A kalendarz koptyjski pod dniem 21 sierpnia opiewa Wniebowzięcie ciała Matki Bożej do nieba.
  1. Czy Matka Boża przed Wniebowzięciem umarła? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Nie wszyscy Ojcowie Kościoła, zwłaszcza na Wschodzie, byli przekonani o fizycznej śmierci Maryi. Papież Pius XII ustanawiając dogmat nie wspomina o śmierci, a jedynie o chwalebnym uwielbieniu ciała Maryi i jego Wniebowzięciu. Kościół nie rozstrzygnął zatem, czy Maryja umarła i potem została wzięta do nieba z ciałem i duszą, czy też przeszła do chwały nie umierając, lecz „zasypiając”. Stąd zresztą w różnych tradycjach i okresach różne nazwy tego wydarzenia, jak na przykład: Wzięcie Maryi do nieba, Przejście, Zaśnięcie czy Odpocznienie Maryi.
  1. Co nauka mówi o Wniebowzięciu? Nauka oczywiście nie potwierdza Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, gdyż nigdy nie stanowiło ono przedmiotu badań naukowców. Ale nie tak dawno odkryte zostały przesłanki sugerujące, że wiara w Wniebowzięcie ma też sens logiczno-biologiczny! Biolodzy ujawnili bowiem istnienie procesu mikrochimeryzmu – powoduje on, że odrobina komórek żyje w ciele żywiciela, ale są one zupełnie odrębne od niego. Mówiąc prościej: według naukowców każde dziecko zostawia w ciele matki na zawsze „mikroskopijną cząstkę samego siebie”! Co to oznacza? Skoro ciało Chrystusa nie doznało zepsucia w grobie, a „z tego wynika, że ciało Jego Matki, zawierając ślady komórkowe Boga (a cząstka Boga jest Bogiem całkowicie)” również nie mogło ulec rozkładowi. I tutaj nauka idzie ręka w rękę z teologią, gdyż wynika z tego logicznie, że „ciało Najświętszej Panny, zawierając wewnątrz Chrystusa, nie mogło pozostać na ziemi; oczywiście musiało przyłączyć się do Chrystusa w wymiarze niebiańskim”.
  1. Skąd w Polsce wzięła się określenie 15 sierpnia mianem święta Matki Bożej Zielnej? Stało się tak na pamiątkę podania głoszącego, że Apostołowie zamiast ciała Maryi znaleźli kwiaty. Poświęca się więc tego dnia kwiaty, zioła i kłosy zbóż. Lud wierzy, że zioła poświęcone w tym dniu za pośrednictwem Maryi otrzymują moc leczniczą i chronią od chorób i zarazy. Rolnicy tego dnia dziękują Bogu za plony ziemi i ziarno, które zebrali z pól, sierpień jest przecież miesiącem żniw!
phpThumb.phpŚwięcenie ziół 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia, ma potrójne objaśnienie: teologiczne, legendarne i praktyczne. Teologicznie, zioła są powiązane z Matką Bożą poprzez walor zieloności (łac. viriditas), który przez teologów średniowiecznych był wiązany z dziewictwem. Pełna zieloności w swym dziewictwie Matka Boża stawała się naturalną opiekunką również pełnych zieloności ziół. A przecież Matka Boża jest również Uzdrowieniem Chorych (Salus Infirmorum). Wielka uroczystość Uzdrowicielki jest więc najlepszym dniem dla święcenia uzdrawiających ziół. Takie praktyczne aspekty mariologii najłatwiej przenikały do religijności ludowej. Ale prosty lud, dla wytłumaczenia sobie przyczyn święcenia ziół w tym dniu, raczej nie przeprowadzał takich wywodów, jak powyższy. Znacznie częściej sięgał do legendy, zgodnie z którą po otwarciu grobu Maryi, znaleziono w nim zamiast Jej ciała świeże zioła i kwiaty, co miało zapoczątkować zwyczaj ich święcenia. Trzecie objaśnienie jest praktyczne, utylitarne. Połowa sierpnia jest takim okresem, kiedy dla większości ziół kończy się okres zbioru. Ma to, jak wiemy, uzasadnienie naukowe, gdyż w roślinach zielnych największe stężenie substancji leczniczych występuje zazwyczaj podczas kwitnienia. Większość zaś ziół w sierpniu bądź kwitnienie kończy, bądź już jest przekwitnięta. Poświęcone rośliny miały różnorodne zastosowanie. Bukiety i wianki trzymano przez cały rok, wierzono że chronią od nieszczęścia, choroby, czy pioruna. Wianki czasem wieszano na drzwiach, a bukiety z Zielnej wkładano za święte obrazy. Wyciągnięte z nich zioła lecznicze były szczególnie skuteczne w leczeniu ludzi i zwierząt. Czasem podkładano je też umarłym pod głowę. Wiankami okadzano bydło wypuszczane pierwszy raz na wypas, albo podejrzane o zauroczenie. Spalano je też, gdy grzmiało. Dokładne ich zastosowanie zależało od regionu.

MBNIEBO2

Trzecia wymowa dzisiejszego Święta – o czym warto szczególnie pamiętać w tym roku jubileuszowym 100-lecia odzyskania niepodległości – związana jest z Cudem nad Wisłą. Przypominał o tym wielokrotnie Jan Paweł II: Wiecie, że urodziłem się w 1920 roku w maju. W tym czasie, kiedy bolszewicy szli na Warszawę. I dlatego noszę w sobie od urodzenia wielki dług wdzięczności w stosunku do tych, którzy wówczas podjęli walkę z najeźdźcą i zwyciężyli.

cud 2

W związku z tym dodawał: O wielkim Cudzie nad Wisłą przez całe lata trwała zmowa milczenia. Dlatego Opatrzność Boża niejako nakłada dzisiaj obowiązek podtrzymywania pamięci tego wielkiego wydarzenia w dziejach naszego Narodu i całej Europy, jakie miało miejsce po wschodniej stronie Warszawy.

„Odpocznijcie nieco”

original
Teologia, jako nauka o Bogu, nie jest zarezerwowana tylko dla specjalistów. Każdy człowiek, który pragnie zrozumieć w Kogo i jak wierzy, jest teologiem. Same jednak słowa o Bogu, Jego istnieniu i działaniu są niewystarczające. Wiedza ta winna angażować oprócz rozumu także życie. Z prawdy o Bogu wynika prawda o człowieku i świecie. Dlatego w zakres zainteresowań teologii wchodzi również dzieło przez Boga uczynione. A zwłaszcza człowiek, z całym wachlarzem spraw towarzyszących rytmowi jego życia, takich jak praca i odpoczynek.
Odpowiedzi na pytanie o stosunek Boga do pracy i odpoczynku znajdujemy w Piśmie Świętym, ilustruje je nauczanie i działanie. Praca, dla mogących pracować, jest życiową koniecznością i uczestnictwem w dziele Stworzyciela. To samo możemy powiedzieć o odpoczynku. Już Stary Testament naucza o jego potrzebie, czy wręcz obowiązku. Czyni to z użyciem dwojakiej argumentacji. Szabatowy odpoczynek to udział w radości Stwórcy z dzieła stworzenia. Skoro Bóg „odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął” (Rdz 2,2), to również ten, który jest stworzony na Jego obraz i podobieństwo ma w odpoczynku znajdować sposób naśladowania Boga. Liczba dni pracy i odpoczynku wskazuje na właściwy umiar ludzkiej aktywności. Proporcja sześciu dni pracy i jednego dnia odpoczynku, okazała się trwalsza niż francuskie i radzieckie rewolucyjne próby modyfikacji tygodnia.
Praca i odpoczynek nie są celami samymi w sobie. Obie formy aktywności ostatecznie mają służyć człowiekowi. Benedyktyńska maksyma mówi „módl się i pracuj” (ora et labora). Uzasadnione jest poszerzenie jej przez dodanie do modlitwy i pracy także odpoczynku. W porządkowaniu życia przydatne jest stosowanie hierarchii obowiązków według tego, co konieczne, pożyteczne i przyjemne. Oczywiście zakresy te mogą się nakładać i przenikać. To, co konieczne i pożyteczne, może być zarazem przyjemne. Nie należy jednak budować swojego życia, wybierając przyjemności, a zaniedbując obowiązki. Zarówno pracoholizm jak i lenistwo, są realnym zagrożeniem.
Drugi biblijny motyw, przemawiający za odpoczynkiem, wiąże się z wolnością. W przymierzu starotestamentalnym odpoczynek szabatowy jest znakiem wyzwolenia Izraela z niewolniczej pracy w Egipcie. Korzystają z niego również niewolnicy i robotnicy nienależący do Narodu Wybranego, a nawet zwierzęta (por. Wj 23,12). Widać tu, jak wiele z zasad sprzed tysięcy lat nie straciło swojej aktualności. Choć niestety wyścig za tym, by więcej mieć niż bardziej być, powoduje niejednokrotnie odbieranie prawa do wypoczynku innym osobom, a także sobie samemu.
Nowy Testament zawiera pewną ambiwalencję wobec świętowania szabatu. Pan Jezus zaświadcza o wolności człowieka wobec faryzejsko rozumianego prawa. Dla Niego służba potrzebującym jest ważniejsza niż przepis i nie powstrzymuje się od uzdrawiania także w szabat. Widząc natomiast zmęczonych Apostołów, mówi do nich: „Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i odpocznijcie nieco” (Mk 6,31). Ale innym razem, gdy mieli wraz z Nim czuwać na modlitwie, a zmęczeni posnęli, usłyszą wyrzut: „Śpicie jeszcze i odpoczywacie? A oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników” (Mt 26,45).
I sprawa najistotniejsza – chrześcijańskie przeżywanie czasu wolnego w cyklu tygodniowym, skoncentrowane jest wokół Zmartwychwstania Chrystusa. Dzięki temu wydarzeniu praca i odpoczynek znajdą dopełnienie w wieczności. Pisał o tym św. Jan Paweł II w encyklice o pracy ludzkiej: „Ludzka praca nie tylko domaga się odpoczynku «co siódmy dzień», ale co więcej: nie może polegać na samej tylko eksploatacji ludzkich sił w zewnętrznym działaniu – musi pozostawiać przestrzeń wewnętrzną, w której człowiek, stając się coraz bardziej tym, kim z woli Boga stawać się powinien, przygotowuje się do owego «odpoczynku», jaki Pan gotuje swoim sługom i przyjaciołom” (Laborem exercens, 25).
Szukając sposobów zastosowania biblijnego nauczania w praktyce cotygodniowego i wakacyjnego wypoczynku, warto zaznaczyć, że Jezus Chrystus chce być blisko człowieka w każdym jego doświadczeniu. Liturgiczne świętowanie niedzieli poprzez udział we Mszy świętej, a także przeżywanie wakacji, może być okazją do pogłębienia z Nim więzi. Służą temu różne rekolekcje, wczasy z Panem Bogiem, pielgrzymki autokarowe, piesze, rowerowe. Coraz bardziej popularny staje się pobyt w klasztorach, umożliwiający oderwanie się od wiru pędzącego życia.
Wakacyjny odpoczynek, to okazja do dłuższego wspólnego spędzenia czasu z rodziną. Różnorodność pasji i temperamentów sprawia, że formy odpoczynku są sprawą indywidualnego wyboru, ale i koniecznością kompromisów. Zwłaszcza, gdy trzeba pogodzić zamiłowanie do aktywnego spędzania czasu z zamiłowaniem bardziej domatorskim. Dlatego też wytęskniony urlop nie zawsze jest wolny od różnych napięć. Skumulowane zmęczenie całego roku pracy, zaległe sprawy i bycie z sobą przez większą liczbę godzin niż w codzienności, stanowią wyzwanie, ale też są szansą na pogłębienie wzajemnych relacji.
Jest w naszej aktywności czas na pracę i czas na odpoczynek, czas na troskę o ducha i o ciało. Pomniejszanie któregokolwiek z elementów tworzących człowieka, może mieć zgubne skutki dla całej osoby. Warto zatroszczyć się o harmonię między pracą i odpoczynkiem, między duszą i ciałem, między wiarą i naturą. Niech więc dar wolnego czasu będzie przez nas dobrze zagospodarowany, w myśl słów: „Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie” (1 Kor 10,31). Nam i naszym bliskim najlepiej przysłużą się wakacje przeżyte w zgodzie z duchem Ewangelii, pięknem przyrody i dziedzictwem kultury. Wszystko ku większej chwale Bożej (por. Ks. Janusz Chyła).

6-ciekawych-miejsc-na-rodzinny-wypoczynek-nad-jeziorem

25 rocznica śmierci ks. Sondeja

Sondej zdjęcie

27. lipca 2018 roku
przypada 25. rocznica śmierci
ks. kan. Stanisława Sondeja
wieloletniego proboszcza
parafii p.w. św. Józefa w Muninie.
Z tej racji, w tym dniu, o godzinie 18.00
zostanie odprawiona Msza święta w Jego intencji.
Po Mszy świętej przejście na grób Zmarłego
i Koronka do Miłosierdzia Bożego.
Serdecznie zapraszam  na wspólną modlitwę.
Ks. Proboszcz

Źródło Miłości

184347_ySfw_bytom230113_hp23_83

Tak jak maj w Kościele katolickim jest uważany
za miesiąc maryjny,
czerwiec uznaje się za specjalny miesiąc,
w którym czcimy Najświętsze Serce Pana Jezusa.
Choć kult ten należy do pobożności ludowej, która nie jest stricte liturgią, swoim istnieniem i praktyką przydaje liturgii kolorytu i ciepła, przypominając najważniejszą prawdę, że Bóg, którego w niej czcimy, jest miłością, jest żywym organizmem płonącym gorącą miłością do swoich stworzeń. Zarówno Biblia, jak i teologia Kościoła są w tym jednomyślne, podając racje istnienia tego kultu i formy jego realizacji. Jednak bodziec dała mu dopiero tradycja, zmuszając niejako Magisterium Kościoła do oficjalnego zabrania głosu.
Dlaczego czerwiec?
Może zastanawiać, dlaczego czerwiec jest obrany za miesiąc adoracji Serca Pana Jezusa? Na pewno nie jest tak z powodu pogody, jak w przypadku Maryi (wiosenne przebudzenie przyrody sprawiło, że maj poświęcono Najświętszej Maryi Pannie). Czerwiec, jakkolwiek też piękny, dał genezę kultowi Serca Jezusa z racji najważniejszego objawienia dotyczącego tego kultu, jakie otrzymała 10 dnia tego miesiąca 1675 r., Małgorzata Maria Alacoque (zm. 1690), skromna zakonnica wizytka z klasztoru Paray-le-Monial. Objawienie to, należące do ostatniego z czterech wielkich objawień, jakie otrzymała mistyczka francuska, miało miejsce w piątek po oktawie Bożego Ciała. Ono samo nawoływało też do obwołania święta ku czci Serca Pana Jezusa właśnie w pierwszy piątek czerwca po oktawie Bożego Ciała, by w ten sposób poprzez przyjętą Komunię św. i pobożne praktyki wynagrodzić Bogu za grzechy świata. Jak wynika więc z objawień, czerwiec wydaje się być miesiącem wybranym przez samego Boga.
Skąd taki kult?
Wspomniane objawienia należą do gatunku objawień prywatnych, w odróżnieniu od publicznych. Te ostatnie zakończyły się z chwilą śmierci ostatniego apostoła, czyli świadka życia Jezusa Chrystusa (więc ok. 96 r., kiedy umarł Jan Apostoł), i jako takie należą do obiektywnego dziedzictwa wiary, na fundamencie którego Kościół buduje swoje dogmaty. Te pierwsze natomiast są prywatne, mają miejsce w każdym czasie i obowiązują tylko tych, którzy je otrzymali. Kościół po skrupulatnych badaniach zatwierdza te objawienia i podaje je jako formy krzewienia i pogłębienia wiary pozostawiając je decyzji każdego wierzącego. Objawienia Małgorzaty Marii Alacoque należą właśnie do takich objawień. Cały przekaz czterech wielkich objawień, jakie otrzymała (1673-1675), dotyczył roli Serca Jezusowego dla naszego zbawienia i formy jego czci. W rzeczywistości jednak zbierał on dotychczasową tradycję wieków wcześniejszych, którą stopniowo aprobowała Stolica Apostolska (1765, 1856, 1889).
Dlaczego Serce Jezusa?
Ktoś może słusznie się zastanawiać, skąd kult do Serca Pana Jezusa, skoro nigdy nie zostało ono za życia Jezusa szczególnie uwypuklone? Znane są Jego rany, cierniem ukoronowana głowa, ale skąd serce? Właśnie z ran Jezusa, a właściwie z piątej rany przebitego włócznią boku, skąd wypłynęła krew i woda. Otóż już w tradycji średniowiecza w boku tym zauważono ukryte serce miłości Bożej, przebite dla naszego zbawienia. Współgrało ono wyraźnie z ogólnie znanym symbolem miłości wyrażonym przez serce, dlatego stało się czytelnym i jasnym znakiem Bożej miłości względem nas, potwierdzonym nie raz w Piśmie św. Na światło dzienne wyszło jednak wraz z działalnością św. Jana Eudesa (zm. 1680), gorliwego krzewiciela kultu dwóch serc Jezusa i Maryi, oraz pod wpływem objawień Małgorzaty Marii Alacoque, stając się z czasem treścią powszechnego kultu.
Jak Je czcić?
Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa (NSPJ), pod wpływem objawień wspomnianej mistyczki, przybrał kilka form: celebrowanie uroczystości NSPJ przypadającego w piątek po oktawie Bożego Ciała; Godzina Święta, przynajmniej godzinna adoracja Najświętszego Sakramentu w nocy z czwartku na piątek dla uczczenia konania Chrystusa w Ogrodzie Oliwnym; praktyka pierwszych, kolejnych dziewięciu piątków miesiąca, spowiedzi i Komunii św., jako wynagrodzenie za grzechy własne i rodzaju ludzkiego; litania do Serca Pana Jezusa oraz akt poświęcenia rodzaju ludzkiego NSPJ; pozostałe formy: koronka oraz pieśni do Serca Pana Jezusa, zwyczaj poświęcania Sercu Pana Jezusa rodzaju ludzkiego, państw, narodów, diecezji, parafii i jednostek; wizerunki serca Jezusowego, świątynie o tym imieniu, zakony i bractwa pod tą nazwą; czasopisma oraz publikacje poświęcone czci Serca Pana Jezusa.